Μητρότητα

Πέμπτη, 9 Ιούνιος, 2016

Σε ζορίζει το πρωινό ξύπνημα με μικρά παιδιά; 5 τρόποι για να το…πάρεις αλλιώς!

Εδώ και λίγους μήνες που ο μικρός Χρήστος έχει ξεκινήσει παιδικό σταθμό, το πρωινό ξύπνημα και γενικότερα τα ωράρια και οι ισορροπίες όλων μας έχουν αλλάξει. Το παιδί προσαρμόζεται στα καινούρια δεδομένα με το δικό του τρόπο και ρυθμό, άλλοτε με δυσκολία κι άλλοτε με γέλια και χαρές. Πάντως όσο περνά ο καιρός όλα βελτιώνονται, και το παιδί μεγαλώνοντας πλέον και με άλλους ανθρώπους εκτός από μας, ανοίγει τα φτερά του στον κόσμο, στις προκλήσεις και τις ομορφιές της ζωής.

Τετάρτη, 6 Απρίλιος, 2016

Για πόσο ακόμα θα φοράς αυτό το μαύρο πέπλο;

Ξυπνάς ένα πρωί φορώντας ένα μαύρο πέπλο. Είναι αόρατο, δε φαίνεται. Μόνο εσύ το βλέπεις, και κανείς άλλος. Μοιάζει ελαφρύ, αλλά δεν είναι. Σε σκεπάζει ολόκληρη, απ΄ την κορφή ως τα νύχια. Δεν αφήνει ακάλυπτο ούτε ένα τόσο δα κομμάτι σάρκας.

Και δεν μπορείς ν’ ανασάνεις. Δε σ’ αφήνει να χαμογελάσεις, κι όλα τα βλέπεις μαύρα, όπως το πέπλο. Γιατί δεν ντύνει μόνο το σώμα σου, αλλά και τα μάτια, και την ψυχή σου. 

Τετάρτη, 2 Μάρτιος, 2016

Γυναικεία Δύναμη: Εσύ πώς την χρησιμοποιείς;

Γεννάς. Και τότε συνειδητοποιείς πόση δύναμη κρύβεις.

Τη δύναμη που κουβαλούσες από πάντα, μέσα σου βαθιά.

Αυτή τη δύναμη που σου δόθηκε για να σηκώσεις το μεγαλύτερο “βάρος”: να μεγαλώσεις παιδιά.

Είναι πολύτιμη δύναμη. Μην τη σπαταλάς.

Μην την ξοδεύεις άσκοπα, σε δραστηριότητες που δε σε γεμίζουν, σε στιγμές που σε κάνουν να υποφέρεις.

Μην τη χαρίζεις στο άγχος, στην ανησυχία, στις τύψεις και στο φόβο.

Μην τη δίνεις σε ανθρώπους που σε κρατάνε πίσω.

Τετάρτη, 24 Φεβρουάριος, 2016

Αυτή η τέλεια selfie που δεν την έβγαλα ποτέ

Ξάπλωσα εξαντλημένη στον καναπέ χτες βράδυ, αφού δεν είχα κουράγιο ούτε λίγες σελίδες απ’ το βιβλίο μου να διαβάσω πριν πάω για ύπνο. Πιάνω το κινητό για να ρυθμίσω το ξυπνητήρι. Αφού το ρυθμίζω στις 07.00, μπαίνω μετά στη συλλογή με τις φωτογραφίες.

Πέμπτη, 28 Ιανουάριος, 2016

Ένα απόγευμα στο σούπερ-μάρκετ, όταν με πήρε το παράπονο

Μετά από ένα γερό κρυολόγημα που μας έριξε όλους κάτω οικογενειακώς, πρώτα τον μικρό Χρήστο και μετά τους ενήλικες της παρέας, κι αφού πέρασα αρκετές μέρες κλεισμένη στο σπίτι, ένα απόγευμα αποφάσισα να πάω σούπερ-μάρκετ, αφού το ψυγείο είχε πια αδειάσει.

Τετάρτη, 30 Δεκέμβριος, 2015

Πάει ο παλιός ο χρόνος: Έρχεται η νέα σου ζωή

Μετά από μια μεγάλη μέρα, καταφέρνεις τελικά να βάλεις το παιδί για ύπνο.

Κλείνεις την πόρτα σιγανά, κι έρχεσαι στο σαλόνι.

Τα φώτα χαμηλωμένα, τα λαμπιόνια του δέντρου αναβοσβήνουν ρυθμικά.

Κι εσύ έχεις πολλές δουλειές ακόμα να κάνεις.

Ξεκινάς, πηγαίνεις πέρα-δώθε, όσο πιο αθόρυβα μπορείς, να μην ξυπνήσει το παιδί.

Δεν ήταν και πολύ καλή αυτή η μέρα, σκέφτεσαι.

Παρασκευή, 27 Νοέμβριος, 2015

Στα μεγάλα τα ζόρια νομίζεις πως είσαι μόνη σου. Αλλά δεν είσαι.

Είναι κάτι μέρες… Που είσαι πολύ χάλια. Που όλα πάνε στραβά. 

Που δεν αντέχεις άλλο το παιδί σου να φωνάζει.

Που δεν αντέχεις άλλο την πίεση στη δουλειά.

Που δεν αντέχεις άλλο γενικώς.

Και προσπαθείς απεγνωσμένα να βρεις διέξοδο. Αλλά δεν μπορείς.

Γιατί πρέπει ν’ απλώσεις πλυντήριο.

Να μαγειρέψεις.

Να σκύψεις για χιλιοστή φορά να σκουπίσεις τις ψίχες.

Να είσαι χαμογελαστή στη δουλειά, κι ας είναι η καρδιά σου κλαμένη.

Να είσαι εκεί, παρούσα σε όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβες από μικρό παιδί.

Παρασκευή, 23 Οκτώβριος, 2015

Αυτή η αγκαλιά που κρύβει μέσα της χιλιάδες αγκαλιές

Το γεννάς. Και το παίρνεις στην αγκαλιά σου, μικροσκοπικό και ζαρωμένο, λίγο χαμένο αυτό, λίγο χαμένη κι εσύ.

Τους πρώτους μήνες το κουβαλάς αγκαλιά και κλαίει, και το κρατάς με φόβο μη σου σπάσει, και μη σπάσεις κι εσύ, απ’ το πολύ το κλάμα και την πολλή την κούραση.

Στο χρόνο πάνω αρχίζει να περπατά, κι οι αγκαλιές σας, ενώ είναι ακόμα πολλές και μεγάλες, εμπεριέχουν τη νομοτελειακή φυγή του.

Παρασκευή, 2 Οκτώβριος, 2015

Συγκρίσεις: σαράκι που σε τρώει, ή ευκαιρία για βελτίωση;

Όλοι κάνουμε συγκρίσεις στη ζωή μας. Συγκρινόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, με αυτά που βλέπουμε στα περιοδικά, στο διαδίκτυο. Πολλές φορές όμως, αυτές οι συγκρίσεις δε μας κάνουν καλό. Εννοώ ότι δεν τις κάνουμε για να βελτιωθούμε, αλλά για να νιώσουμε άσχημα και μειονεκτικά σε σχέση με τους γύρω μας. Στο κείμενο που ακολουθεί σας μεταφέρω τα λόγια μιας φίλης. Κάτι μου λέει πως μπορεί να βρείτε και δικές σας σκέψεις στις παρακάτω γραμμές:

Τρίτη, 30 Ιούνιος, 2015

Φτου σου μη σε ματιάσω!

Ξυπνάς, κοιμάσαι, κι ενδιάμεσα όλο τρέχεις. Αγωνιάς, αγχώνεσαι, να είναι όλα εντάξει, στο σπίτι, στη δουλειά. Μα πάνω απ' όλα τα παιδιά. Να φάνε καλά, να ντυθούν να μην κρυώσουν, να γελάνε, να παίζουν, να είναι καλά. Διαβάζεις, ενημερώνεσαι, πας και σε σεμινάρια γονεϊκότητας, για να μην σου ξεφύγει τίποτα, κάποια λάθος συμπεριφορά και τα πληγώσεις ανεπανόρθωτα.

Σελίδες