Μία είναι η πρώτη μας αγάπη, και παντοτινή

Πέμπτη, 29 Σεπτέμβριος, 2016

Σήμερα το παιδί μου έχει τα γενέθλιά του. Γίνεται 4. Ξύπνησε με κέφι απ' τις 7 για να παίξει με το τρενάκι του, να το χορτάσει, πριν μπει στο μπάνιο και ξεκινήσει επίσημα η μέρα.

Στο αυτοκίνητο καθώς πηγαίναμε στο σχολείο, ήταν σιωπηλός, κάτι που δεν το συνηθίζει. Τον έβλεπα απ’ τον καθρέφτη: κοιτούσε έξω απ’ το παράθυρο σκεπτικός.

Μετά από λίγο, σπάζοντας τη σιωπή, γυρίζει και μου λέει:

«Μαμά, σήμερα που έχω γενέθλια να μην πάω σχολείο. Να μείνουμε όλη τη μέρα μαζί».

Χαμογέλασα. Ξέρω πως του αρέσει το σχολείο και περνάει καλά. Αλλά σήμερα, στα γενέθλιά του, θέλει να μείνει με τη μαμά του.

Κι είναι πολύ λογικό.

Γιατί τα παιδιά βγαίνουν από νωρίς απ’ το σπίτι: πάνε σχολείο εκεί γύρω στα 3, κάνουν φίλους, μένουν με τον παππού και τη γιαγιά, με τη θεία, γνωρίζουν και επικοινωνούν με τόσον κόσμο.

Αλλά αυτό που θέλουν πιο πολύ απ’ όλα είναι τους γονείς τους.

Μία είναι η πρώτη μας αγάπη, και παντοτινή

Στις δύσκολες στιγμές, στη χαρά, στον πόνο και στη λύπη, στα γενέθλιά τους, θέλουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Όταν πέφτουν και χτυπάνε, όταν ενθουσιάζονται με κάτι, όταν κλαίνε, όταν αρρωσταίνουν, φωνάζουν «μαμά!», φωνάζουν «μπαμπά!».

Σκέφτομαι κι εμένα, όταν είμαι άρρωστη, που περπατώ με δυσκολία μέσα στο σπίτι ψιθυρίζοντας με παράπονο: «Πού είσαι μαμά…».

Οι γονείς μας είναι το σημείο αναφοράς μας, μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό, και τους κουβαλάμε μαζί μας, κάθε στιγμή.

Είναι η πρώτη μας αγάπη, και παντοτινή.

Σήμερα το παιδί μου στα γενέθλιά του, θέλει να 'ναι μαζί μου.

Τον καθησύχασα θυμίζοντάς του τι ωραία πράγματα θα κάνουν στο σχολείο, και λέγοντάς του πως το μεσημέρι θα πάμε να αγοράσουμε ένα ωραίο μικρό γλυκό να το φάμε παρέα.

Χαμογέλασε και μου είπε «Εντάξει μαμά».

Συνέχισε να κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο. Κι εγώ συνέχισα να οδηγώ, σκεπτόμενη τι γλυκό να πάρουμε το μεσημέρι.

Και μετά σκέφτηκα πως αυτή τη στιγμή, αυτή την τόση δα στιγμή, είμαι πολύ, πολύ ευτυχισμένη.